tom I, opowieść 4
O tym, jak czcigodny Kūya cierpiał w hałaśliwym miejscu

Dawno temu czcigodny Kūya mieszkał wśród gór. Ponieważ zawsze mówił „Ach, jak tutaj głośno…”, toteż i jego uczniowie, a było ich wielu, bardzo uważali na swoje zachowanie. To się powtarzało po wielokroć, aż wreszcie kiedyś czcigodny zniknął, jakby ktoś zdmuchnął świeczkę. Choć szukali go we wszystkich miejscach, o których tylko zdołali pomyśleć, więcej nie udało im się go spotkać i tak minęły długie miesiące.
W tym czasie jeden z uczniów miał coś do zrobienia, więc udał się na targ. Tam zobaczył, że w miejscu otoczonym lichą plecionką z trzciny siedzi człowiek, a przed nim jest ustawiony jakiś dziwny przedmiot, do którego człowiek zbierał rzucane mu resztki jedzenia. Naturalnie uczeń zaciekawił się, cóż to za człowiek, a kiedy podszedł bliżej, ujrzał, iż był to jego mistrz, który tak był zniknął bez śladu.
— Ach, jakże to dziwne! Nigdy byśmy nie pomyśleli, że raczysz się mieszać, panie, z ludźmi tego świata, po tym jak ukryłeś się, narzekając, że tam ci było za głośno — rzekł uczeń, a mistrz na to odpowiedział:
— Miejsce, gdzie przedtem mieszkałem, było bardzo głośne, ale tutaj jest niezwykle cicho i mam tutaj spokój w sercu, o jakim nawet nie marzyłem. Pomyśl tylko o tym zamęcie, jaki miałem w sercu, kiedy tak i siak wciąż się zastanawiałem nad tym, jak o was mam dbać. A na tym targu wystarczyło, że wystawiłem cokolwiek i czekam, a jedzenie samo się pojawia i nie cierpię biedy. Nie ma nic, co by mnie rozpraszało i jest po prostu wspaniale. Są i tacy, którzy przemierzają świat, choć ich głowy pokrył śnieg. Są też tacy, co sami siebie oszukują i zapominają o następnym życiu, którego powinni żałować. Gdy ich widzę, płaczę i nie mogę wyczerpać łez smutku. Wspieram się praktyką medytacji. Moje serce jest spokojne. To wspaniałe miejsce.
Tak mówił, a uczeń także tonął w łzach i inni ludzie, którzy się przysłuchiwali, wprost zanosili się płaczem.

(przekład własny z oryginału)

Inne opowiadania Kankyo no tomo